انسان و خدا برقرار شود ، از جهت اخلاص و عمق ارتباط با خدا ، با دعاى نوع اوّل تفاوت دارد ، از اينرو پيامبر مىفرمايد : « دعوة السرّ تعدل سبعين دعوة من العلانية . » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 312 ) « دعاى پنهانى برابر است با هفتاد دعاى آشكار . » 2 - انسان نه فقط وقتى كه رنجها و مشكلات او را در ميان گرفته‌اند ، بلكه هنگام آسايش ، رفاه و پر نعمتى نيز بايد دعا كند . پس وقتى انسان گرفتار هيچ مرضى ، مشكلى و سختى در زندگيش نباشد و دعا كند دعايش مستجاب مىشود و با اين امر ، هنگاميكه انسان در رنجها و گرفتاريها دعا مىكند ، در استجابت دعا مؤثّرتر است ؛ اين بدين معنى است كه انسان خدايش را در حالت آسايش و راحت فراموش نكرده است ، از اينرو پيامبر مىگويد : « من سرّه أن يستجيب اللَّه له في الشدائد والكرب فليكثر الدعاء عند الرخاء . » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 312 ) « كسى كه استجابت خدا براى او در شدايد و رنجها ، خوشحالش مىكند بايد به هنگام آسايش بسيار دعا كند . » پس بايد در روزگار آسايش نيز روابط خود را با خدا عميق كنى تا خداوند تو را در روزگار سختى بيادآورد و در رنجها و گرفتاريها دعايت را مستجاب كند . 3 - دعا بايد قرين عمل باشد ، انسانى كه دعايش را پوشش تنبلى و مايهء توجيه سستى مىكند ، دعايش مستجاب نمىشود . پيامبر مىفرمايد : « الداعي بلا عمل كالرامي بلا وتر » . ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 312 ) « نيايشگر بى عمل همچون تيراندازى است كه كمانش زه ندارد . » كسى كه بدون تفنگ تيرى را پرتاب كند تيراندازيش بيهوده و بدون نفع و نتيجه خواهد بود ، زيرا گلوله زمانى اثر خواهد داشت كه از دهانه‌اى ثابت شليك شود .